Anna Jurksztowicz (48 l.) największą popularność zyskała w latach 80. dzięki przebojowi "Diamentowy kolczyk". Ale widzowie doskonale znają jej głos także dzięki piosenkom ze znanych seriali "Ranczo", "Na dobre i na złe", czy "Matki, żony, kochanki".



Ostatnio wraz z mężem Krzesimirem Dębskim (58 l.) odcisnęła dłonie na Promenadzie Gwiazd na Wakacyjnym Festiwalu Gwiazd w Międzyzdrojach. Faktowi zdradza najbliższe plany i z dumą opowiada o synu, Radzimirze, który poszedł w muzyczne ślady rodziców.

Mąż Krzesimir, syn Radzimir... To jakaś tradycja?
– W rodzinie męża jest taka tradycja, że nadaje się starosłowiańskie imiona. Leżałam jeszcze w szpitalu, gdy mąż dość arbitralnie poinformował mnie, że nasz syn będzie miał na imię Radzimir. Mój teść ma imiona Włodzimierz Sławosz.

I jak na co dzień mówicie do syna?
– Zdrobniale „Dżimi". Amerykańscy koledzy syna nie mają z tym problemu, dla nich to po prostu Jimmy.

W latach 80. była pani bardzo sławna, teraz jest pani trochę w cieniu...
– Świadomie zrezygnowałam z bycia megapopularną piosenkarką. W latach 80. drażniły mnie kolorowe okładki ze mną, które wtedy wyglądały jak – za przeproszeniem – papier toaletowy. Ale ta rezygnacja nie była poświęceniem. Miałam małe dzieci, syna i córkę, i uznałam, że powinny mieć normalny dom. Syn też chciał zostać muzykiem, więc zrobiliśmy wszystko, by w terminie skończył studia, a nie od razu „gwiazdorzył”. Teraz jest po Akademii Muzycznej i jest producentem piosenki do filmu „Bitwa warszawska 1920 r.".

Ale to był szczyt pani kariery, nie żałuje pani trochę?
– Nie. Męczyło mnie to jednak. Ale rzeczywiście miałam wtedy w repertuarze w sumie z 60 piosenek do tej pory znakomicie pamiętnych przez publiczność.

Z „Diamentowym kolczykiem" na czele!
– Ta piosenka nie była wcale taka płytka i głupia. Opowiadała o zagubionej dziewczynie, która marzy o kolczyku, a dopada ją ówczesna rzeczywistość, polityka, komuna... Proszę sobie wydrukować tekst tej piosenki. Jest pełen znaków zapytania, wielokropków, nie jest taki jednoznaczny.

Czyli głębokie treści?
– Wie pan, w tamtych czasach zawsze byłam pod wrażeniem, jak poważnie ludzie ze sobą rozmawiali. Pytania dziennikarzy też były pełne treści, głębokie, o twórczości, rozmaitych skojarzeniach, o coś więcej nam wszystkim chodziło.

A teraz ludzie nie kojarzą pani nazwiska i osoby, tylko głos.
– Ale nadal jestem aktywna. Od lat w każdym odcinku „Na dobre i na złe" można usłyszeć wykonywaną przeze mnie piosenkę tytułową. Taką piosenkę nagrałam też do serialu "Matki, żony i kochanki", choć miała ją wykonywać Kora albo Beata Kozidrak. Poza tym śpiewałam piosenki w polskich wersjach wielu filmów Disneya, np. „Prosiaczek i przyjaciele", „Kubuś i Hefalumpy”. Teraz planuję wydać płytę ze swoimi filmowymi i serialowymi piosenkami. Zrealizowałam ich symfoniczne wersje z 60-osobową orkiestrą!

W filmie „Kingsajz” też słyszeliśmy pani głos
–Tak, a ostatnio jeszcze słychać mnie w serialu „Ranczo".

To dlaczego pani nazwisko nie jest już tak popularne?
– Bo uważam, że można kierować własną popularnością i zawsze starałam się podejmować świadome decyzje związane z karierą. Ale i tak paparazzi potrafili jeździć za mną i mężem wiele godzin, choć wcale nie jesteśmy jakimiś topowymi gwiazdami.

Myśli pani, że popularność jeszcze wróci?
– Mam wrażenie, że kolejny szczyt popularności jest jeszcze przede mną. Jestem strasznie zajęta, nie mam wręcz wolnej chwili w swej działalności wykonawczo-producencko-koncertowej.

A to wszystko w jednej rodzinie!
– To osobny temat, czyli czy łatwo pracować z mężem, czy nie. Jesteśmy wręcz samowystarczalni zawodowo, ale czy praca i relacje intymne to dobra rzecz? Sama nie wiem, choć staram się bardzo dbać o higienę pracy i życia nas wszystkich. Chodzę spać przed północą i często namawiam też do tego męża.

A on mówi: „nie”, bo ma wieczorem wenę twórczą?
– To jest mit, że można tworzyć tylko i wyłącznie w wielkim uniesieniu. Jak mamy jakiś pomysł, to i tak trzeba usiąść jak urzędnik i krok po kroku wykonać żmudną pracę na komputerze, zapisać to wszystko, zaaranżować. Dosłownie jak na etacie „od... do...".

Chce pani, by syn stał się muzyczną gwiazdą?
– On idzie tą samą ścieżką, co my. Ma już spory dorobek, choć oczywiście staramy się mu pomagać. Razem wyprodukowaliśmy właśnie piosenkę do filmu „Bitwa warszawska 1920 r.". W duecie śpiewają ją Natasza Urbańska i Borys Szyc. I tak samo jak ćwierć wieku temu z „Diamentowym kolczykiem" albo parę lat temu z „Dumką na dwa serca" – muzykę skomponował mąż, a słowa napisał Jacek Cygan.

źródło

Za ten post autor Anija otrzymał podziękowanie od

Tengel2(Czw 14 Lip, 2011)

Ocena:8.33%